lumipat na po ako ng paglalagyan ng aking blog sa www.blogger.com at mga articles ay ililipat ko na din po. kung sakaling gusto niyo pa po magbasa nito ay pumunta lamang sa
http://akingmata.blogspot.com/
http://garenista.blogspot.com/
www.barbershopstories.com
www.barbershopstoriesforum.com
Kung wala kang pera sa panahong ito, may magmmahal kaya sa iyo lalo na kung ikaw ay lalake. Sa tingin mo ba may makakapansin sa tunay mong ugali? Maaramdaman ba nila ang iyong pagiging sinsero at pagiging mabuting tao? O sa simpleng tanong na lang daanin ang lahat, may lakas ka pa ba ng luob manligaw kung walang pera?
Ang mga sinasabi ko ay hindi lang sa panliligaw o kaya mga pandate sa mga babae kundi ang magiging future mo sa relasyon. Maraming tanong ang babalot sa ganitong situation dahil ito ay hindi lamang pambatang isyu.
Ang tanong ko sa iyo MAY PERA KA BA?
Masakit aminin kung totoo pero wala ka namang problema kung mayaman ka at nakapag-aralan pa sa mga eklusibong colegio. Masaklap kung pinanganak ka na mahirap at nag-aral ka pa sa public skul na bulok na mabaho pa. Ano pa ba maipagmamalaki mo dun? Hindi ka na in, tinaboy ka pa. Makakapanligaw ka pa nun?
Tinamaan ka ba? O natuwa dahil hindi ka mahirap?
Magpasalamat ka kung mayaman ka kasi hindi ka lang makakapanligaw, marami ka pang babaeng mabibiktima. Enjoy diba? Swuerte na heaven pa. Kahit hindi ka guapo at saksakan ka pa ng kasinungalingan, magmumukha kang guapo at parang totoo ang lahat ng sinasabi mo.
Ganun ang buhay. Magkasala man ang isang mayaman sa isang babae o sa isang karelasyon madaling mapatawad o kaya ay maabisuhan o mabobola. Eh kung mahirap ka lang pano na ang relasyon? Hindi ka na mapapatawad, malalait ka pa ng mga kaibigan ng babaeng minahal moat pinakitaan mo ng tunay na pagmamahal. Masaklap pa nito baka mismong karelasyon mo ang manlalait sayo.
Masuerte na lang ang mga lalakeng masasagot ng mga babeng magaganda dahil kumbaga ang mga ganung babae ay ‘rare’ na lalo iyong magaganda. Mapupunta kasi sila sa mga mayayaman. Madalas nga eh dun sa mga matatanda pa pumapatol. Palibhasa mayaman, ‘age’ doesn’t matter na, may pera naman eh. Minsan nga kahit may pamilya’t anak na iyong lalake eh papatol pa. sasabihin na lang ng mga babae na mahal nila yung pera este ung lalake at tunay na pagmamahal iyon at hindi nila alintana o hindi nila inaalala kung may anak na iyong lalake.
Hindi ko naman sinasabi na ganun ang mga babae. Unconsciously na ganun. Iyong magaganda lalo. Sabagay magiging praktikal naman sila ngayon dahil sa hirap ng buhay di ba? Kaya iyon nagsihanapan na sila ng mga mapapangasawang mayaman. Iyong iba nga sa mga foreigner sila pumapatol. Iyong nandun sa mga opisina, boss ang tinitira. Ganyan talaga ang buhay. Aminin na natin. Tutuo naman eh.
Iyong mga natatamaan na lalake dito sa mga sinasabi ko eh may pag-asa pa naman kaya huwag mag-alala. Kung matalino ka at may bukal na puso. Huwag mong gagamitin pareho. Iyong talino at utak na ang paganahin. Pero dapat may tiyaga ka sa sasabihin ko. Sa ngayon ay magsikap ka magtrabaho hanggang sa makaipon ka ng pera at umangat sa buhay at malay mo maging mayaman ka. Hindi ba sabi ko sayo ay magmumukha kang pogi at bata kahit sa totoo ay hindi kung mayaman ka? Alam mo na ang ibig sabihin ko dun. Madami ka mabibiktimang babae or may magseryoso sa iyo sa wakas sa pag-ibig. Siguro ay gamitin mo muna ang iyong utak at kapag nakakuha ka na ng pinapangarap mo na babae ay ayun na umpisa sa pagbabalik sa mabuti.
Sa mg mayayaman naman ngayon, mambabae na kayo hanggat may pera pa. hindi sigurado ang buhay tandaan ninyo. Naku malay mo hindi mo na magawa pa ang mga ginagawa mo na dapat ngayon. Huwag kang mag-alala kung hindi ka mabuting tao. Madali namang magmukhang mabait lalo na kung napakamayan mo. Ilibre mo mga babae. Yung pera eh wala lang say o pero ang dating eh mayaman ka. Masasabihan ka pa na tunay na kaibigan kasi madadamayan ka pa hindi ba? Magtiyaga ka lang ng kunti sa pagiging mabait. Tiyak iyon mahuhulog ang luob nila sayo. Pramis. Tapos kunwari humble ka at mahina din ang luob mo. Dadamayan ka nila din. Tapos ayon kapag naramdaman ka na tunay na kaibigan kahit hindi puwede mo na silang ligawan. Huwag kang mag-alala ang pagtitiyaga ay aabuin lang ng isang lingo. Matagal na ang sampung araw. Basta ba gamitin mo ang iyong pera para makakuha ng babae. Magmumukha kang deserving kahit hindi sa babae. Mabait na, mayaman pa. maganda din siguro kung mayaman ka magpaenhance ka ng iyong mukha, buhok at katawan. Para magmukhang kumpleto ang features mo hindi ba?
Madami na ngayong babae na nagsisiksikan sa isang lalake kahit na alam na ito ay isang babaero at hindi na lang magsettle sa mas deserving pa sa kanila. Sa showbiz marami diyan at lalo na din sa politika o yung mga politico. Duon kasi ang mga hinahanap ng mga babae, ang pera. Napansin niyo ba? At napansin niyo ba na hindi kayo kapansin pansin kung wala kayong pera? Okay pa kung sikat kayo, mejo malakas pa pag-asa niyo.
Totoong walang unconditional love ngayon. Sabi nga ng iba na only God delivers unconditional love. Puro conditional na lahat ng bagay pati na din ang pagpili ng makakrelasyon mo sa buhay. Totoong kelangan nating maging praktikal. Ang pagiging praktikal ay ang pagkakaruong ng condition sa buhay.
Hindi na nila kasalanan ang magmukhang pera dahil nga gusto nilang maging praktikal at dapat lang na magset sila ng condition. May mga sacrifices din naman silang ginagawa. Kung gusto nila talagang yumaman o maging maginhawa eh kahit matandang gurang na madami ng kulubot ay willing silang makasama sila sa kama at magpagamit. Sakripisyo din ang maging sex symbol ng mga lalake. At sakripisyo din naman ang hiwalayan sila at masaktan dahil iniwan sila para sa ibang babae.
Madaming sakripisyong ginagawa ang mga babae ngayon kaya huwag ka nang magpursige na ligawan pa sila dahil mababasted ka nila dahil wala kang pera. Magsakripisyo ka din at magtiagang mag-antay ng panahon. Magpakayaman ka muna bago ka magkarelasyon dahil may papatol din sayo na maganda at batang bata pa.
hindi na bagong issue ang pagkakaruon ng artista sa politika. matagal na nakabaon sa ating kultura iyan. naluluklok sila sa puwesto dahil sikat sila. ang pagiging sikat ay isa sa aspetong dapat ikonsidera ng bawat taong nangangarap sa politika. sa mga artista, nasa kanila na ang kasikatang kailangan nila. hindi nila na kailangan pang gumastos ng husto para magpasikat. sila pa ang nababayaran dahil sikat sila.
sa panahong ngayon sinisisi natin o nagsasabi ang mga tao ng masama sa mga politikong artista sa ating bansa. bakit ganoon? hindi ba ang tao din ang naghalal sa kanila? eh bakit ngayon sinisisi natin sila dahil sa pagkainutil sa politika at pamamalakad sa gobyerno? sino ba ang nagkamali? mga tao bang bumoto o ang mga artistang politiko?
sa aking opinyon, walang masamang tumakbo ang mga artista sa ano mang posisyon sa gobyerno. karapatan niya iyon at hindi dapat ipagkait. hindi dapat natin kinukutya ang mga artistang nangangarap na tayo ay paglingkuran. hindi naman lahat ng artista ay bobo. at wala para sakin na may bobong artista. wala naman sigurong artista na hindi rasyunal dahil nakapasok sila sa industriya na kailangan ng rasyunal na pag-iisip.
kung sila ay naging walang silbi para sa gobyerno maari natin silang sisihin pero huwag naman sagaran ang pagsisisi. tao ang naghalal sa kanila at ang malaking sisi din diyan ay ang tao. kung hindi ka naman bumoto ng artista, hindi ka pa rin lusot sa gusot ng mga taong bumoto sa kanila. isa kang parte ng mga botante, bumoto ka man para sa artistang politiko o hindi.
ngayon ay huwag na natin sisihin ang mga politikong artista sa pagkakamali nilang ginawa at sa wala silang nagawa sa gobyerno natin. hindi pa naman huli ang lahat para baguhin ang nasa luob ng gobyerno. may susunod pa na eleksyon. maari na nating baguhin ang mga pagkakamali sa paglagay ng basehan kung sino ang ating ihahalal na politiko. kung sa tingin niyo ay iboboto pa din natin o hindi ay kayo ang makakasagot duon.
may sari sairli tayong basehan sa mga bagay bagay ukol sa politika at gobyerno. pero sa tingin ko ay dapat na nating taasan na ito at huwag hayaang muli na mailuklok ang maling tao sa politika, mapaartista man o hindi.
teka lang pala. bakit nga ba artista lang ang sinisisi natin? eh dahil sikat kasi sila at artista sila ang napapansin at natsitsismis. hindi ba yung ibang politiko ay walang ginagawa? tama di ba? hindi niyo ba napapansin yun? wala kayong kwenta kung hindi niyo napapansin iyon. pero sa tingin ko pansin niyo iyon pero mas nakatutuok lang ang usisero ninyong mukha, kritiko ninyong tenga at tsimoso ninyon bingi sa mga artista. mas pansin sila dahil sikat sila hindi lang sa lugar na pinaglilingkuran nila pati na din sa bung bansa.
hindi lahat ng artista na naluklok sa puwesto ay hindi nakapaglingkod ng tama sa gobyerno. meron din naman ung mga artistang ehemplo sa politika at dapat tuluran hindi lamang sa mga artistang politiko kundi sa lahat ng nangangarap sa politika. maaring tama sa pagpili ang mga tao sa artistang iyon dahil tama ang pamantayan nila sa pagpili.
uulitin ko. huwag din nating sisihin ang mga artistang hindi nagkapaglingkod ng maayos sa gobyerno sa panahong sila ay nasa puwesto. tayo din ay nagkamali. at kung tayo ay nagkamali hindi na dapat natin itong ulitin. huwag na nating muling ihalal ang mga taong iyon at bumoto sa iba. kung sa una ay sumugal tayo at natalo sa kanila. ngayon ay iba naman dapat ang iboto.
ngayon ay dapat ay natuto na tayo at alam na natin kung ano ang dapat. kung nagkamali dapat itama. nagkamali man tayo nuon ay dapat isautak at isapuso ang mga natutunan sa pagkakamaling iyon.
para sakin, hindi masama ang bumoto sa mga artistang nangangarap na tayo ay paglingkuran. iboto natin sila kung sila ay karapat dapat sa puwestong pinapangarap nila.
kahit sa anong parte ng metro manila makikita natin ang mga pangalan ng mga politiko. sa lahat ng proyektong ginagawa nila ay makikita mo ang pagkalakilaki ng pangalan nila at mas malaki pa ito sa pangalan ng proyekto. minsan mas malaki pa ang nagagastos sa mga tarpaulin kesa sa mismong proyekto na nakalagay duon. halimbawa na lang ay ang medical mission na magaganap. makikita mo na may mga higit sampu ang makikitang tarp at poster na may malaking nakalagay na pangalan ng politiko duon ngunit isang araw lang yung medical mission. yung malalaking politiko naman na pinanghahawakan ang malaking position ay may pagkakataon na ibandera ang proyekto nila sa telebisyon. mas malaki ang gastos. mas malaki ang nasasayang. halimbawa nito ay ang pag-iinform sa mga tao na may pabahay program. mas madami na sana ang natulungan kung hindi nag-advertise sa telebisyon. tignan mo. kung gagastos ng mahigit 200million sa pag-aadvertise ng proyekto ng gobyerno sa telebisyon at poster o sa radyo madami na sana ang nabigyan ng bahay o gamit pang-eskuwla ng mga bata sa pampublikong paaralan o madaming matatalinong estudyante na ang nabigyan ng scholarship o pagpapagawa ng mas magandang pasilidad ng gobyerno, ospital at paaralan.
pangalawang pangit sa paggamit sa pondo ng bayan sa pagpapasikat ay ang pagkakaruon ng pangit ng image sa pilipinas. tignan mo pangit sa paningin na may mga pangalan ng mga politiko sa iba’t ibang sulok ng pilipinas. halatang desperado at gustong imaintain ng mga politiko ang kanilang position kaya sa luob ng ilang taon bilang tagapaglingkod ng bayan ay dapat nakabandera ang kanilang pangalan. sa ganitong gawain lalong pumapangit ang paligid na imbes sa simpleng disenyo lang paligid ay pangalan nila makikita mo. maski sa pangit na lugar ay nakahilera ang pangalan at kung magandang lugar naman ay pinapapangit. ang nakakainis pa nito ay ang mga pangalan ay nakapintura sa mga pader na pagkalaki laki at may mga kasama pang mga poster.
minsan hindi lang mga proyekto ang nakalagay sa mga pader at poster ng mga politikong ito kundi ang mga mensaheng nagpapaalala. halimbawa ng mga ito ay ‘kapag may tinanim may aanihin’ (put ur name here) ‘ang droga ay nakasisira ng katawan at ng buhay’. okay maganda minsan ang mga mensahe ngunit sa tingin niyo ba sa ganyang pagpapaalala eh magkakaruon ng pagbabago sa mga tao? sa tingin ko mas lalong pinapapanget ang imahe ng mga pilipino o mga taong nasa lugar na yon. kung ang pagpapaalala ay ‘laging mag-ingat sa magnanakaw – by mayor (put ur name here)’. sa ganang paraan mas lalo nating tinatakot ang mga tao o mas lalo na ang mga banyaga.
dapat ipagbawal na ang paggamit ng pondo ng bayan sa pagpapasikat. mas lalong nalulugmok ang mga tao sa mga ginagawa ng mga politiko. mas nawawalan ng pagkain ang mga tao. mas aksaya ang ganitong gawain.
what is your definition of friendship? do you have standards of choosing one? what are your expectations? what do you expect from them and they should expect from you?
depende sa tao kung ano ang inaasahan, aasahan at inasahan sa pagkakaibigan. meron simple meron naman demanding
naranasan mo na ba na magkarauon ng kaibigan na kung may kailangan lang ay dun lang dumadating? yung tipong anjan lang kapag nangangailangan ng tulong.
may mga kaibigan na kaibigan lang kayo kung wala kayong problema. madaming ganyan. hindi mahagilap at kunwari ay busy at madaming ginagawa.
Nakakainis at nakakapikon din minsan pag ganun. Ang masakit pa nito, kapag sila yung may problema, pinapakinggan mo sila pero kapag ikaw na yung may problema ay para bang hindi ka nila kaibigan o bingi sila at dedma lang.
may kaibigan o naging kaibigan ka ba na sa saya mo lang sila makikita o makakasama? kung may problema ka ay wala na sila o kung may kailangan ka o kailangan mo sila ay hindi mahigilap pero ikaw anjan lagi ko sila ang nangangailang ng iyong tulong
may nabasa ako sa forum na sinasabi niyang may tatlong uri ng pagkakaibigan. 1st ang kaibigan na talagang maasahan at ang 2nd ang kaibigan na pangkasiyahan lang at ang 3rd ay ang kaibigan na pansamantala lamang o yung tipong nakilala mo sya ng isang araw tapos naging magkaibigan kayo pero kinabukasan nakalimutan ka nya na.
suriing mabuti ang mga kaibigang ganyan. sila ung mga tipong mapagsamantala o ginagamit ka lang
sa tingin mo ba matitigil na ang kurapsyon?
mawawala kaya ang mga kurakot sa pinas?
paano naman mangyayari yun?
sa anong paraan para mawala na ito?
sa aking nakikita hindi na bago ang usapin na ito. nakakainis pero tanggap na natin na ganito. bakit natin nga ba tinatanggap na nasa kultura na natin ito? wala na nga bang pag-asa
sa tuwing sasabihin ko na gusto kong pumasok sa pulitika balang araw ang tanging naririnig ko sa mga nakapakinig na ng aking pangarap ay ‘uy, hatian mo ako sa makukurakot mo ha’
sa tuwing sasabihin ko naman na hindi ako mangungurakot ang sasabihin nila ay ‘hmmp sa umpisa lang yan, mangungurakot ka din’
ang konsepto ng pulitika sa pilipinas ay kurapsyon at ang gobyerno ay pera.
tama di ba?
ano sa tingin mo?
kung sino sino at kung ano ano na lang ang sinisisi natin sa palpak na bayan natin
ano ba ang batayan natin?
sino o ano nga ba ang dapat nating sisinihin?
ano ang may mali?
sino ang may mali?
lider ba?
o ang sarili natin?
o ang sistema ng gobyerno?
paano nga ba ang sukatan? at paanong paraan natin susukatin ang mga bagay na nasa paligid natin?
marami na ang nagdaang presidente at mga lider ng ating bansa ngunit hindi pa rin tayo umaasenso. hindi umaangat. lalong nababaon.
sistema nga ba ng gobyerno ang dapat palitan? mali nga ba tayo ng pinipiling lider? o wala na tayong pakialam at sinasabi nating bahala na lang.
